Corrían os anos finais do século pasado, cando nunha visita a ARCO tiven a sorte de coñecer a D. Leopoldo, quen expopía en varias galerías á vez. Paramos a falar con el,  pois a persoa á que eu acompañaba xa lle escribira en varios dos seus libros. Nestes casos os interlocutores preséntanche e ti mesmo, nun silencio de respecto, colles un catálogo e arrecúnchaste por aquilo de non amolar e saber máis da persoa que tes diante. A miña sorpresa foi cando naquel voluminoso libro cheo de fotos de cadros matéricos, feitos con terras que parecían arrincados das lavas dun volcán, apareceu de súpeto unha imaxe para min coñecida.

Era Bretal, con vistas das Dunas de Corrubedo, pero só como fondo dunha escultura, que eu coñecía, pero da que non tiña constancia de quen era, nin me parara a vela de preto. Entón erguín a vista e comecei a interesarme pola conversa que mantiñan Don Leopoldo e Don Miguel,  e cando xa puiden meter as miñas palabras no miolo de tan contundentes opinións e sólidas observacións, case coma un pelo entre dous valados, pregunteille:

Este artigo non é para calquera: deberían absterse de lelo os que no estean dispostos  a coñecer outros  puntos de vista  sexan do nivel cultural que sexan (escribo para todos).

Coido ter certo grao de coñecemento e autonomía e estar en condicións para analiza-lo ano que remata agora, non todo o que pasou, senón os eventos de máis notoriedade. Deixo moitos, e fareino de xeito personal  e non sen autocrítica.

Nos últimos meses vinme enleado en distintas cuestións, todas arredor da arte, arquitectura, escultura e crítica relacionadas con Ribeira. Non posúo a verdade absoluta, pero coido que me vou achegando a ela, por coñecer ou padecer a súas ramificacións. E por outra banda se ninguén se atreve, eu si, e dou este paso, que sei que me traerá algún problema no futuro coas mentes ben pensantes de pouca autonomía.

Unha vez xustificadas as motivacións, e grazas ao convite deste xornal, teríamos que responder unha pregunta: Camiña Ribeira cara ao século XXI? Esa é gran pregunta logo de dez anos metidos nel: temos un nivel para dicilo e amosalo ou simplemente nos movemos por inercia?

Nalgúns aspectos parecemos do século XIX, noutros non, hai exemplos dun paseniño avance e sempre por iniciativas individuais, pois os nosos políticos, polo de agora, non se poden gabar de innovación algunha ou de estar preparados para levar a cabo a dinamización cultural que unha capital comarcal como a nosa merece (alta cultura). Só pode vir dunha grande autocrítica: camiñamos, pero a onde?

A salientar tamén o labor en Ribeira do Ateneo Valle-Inclán, no cal aínda non se preocuparon pola plástica pero merecen o meu apoio, moi encomiable, aínda que o premio eu repartiríao con Flor de Toxo por ser novos e sen medios e porque polo de agora só os frea a falla de cartos.

AS RAMIRADAS

Non sabemos se o fai por desgravar de Facenda e adquirir notoriedade ou por que nos quere (hai amores que matan), e se facelo a base de talonario fai que sexas o personaxe cultural do ano é un síntoma do que diciamos antes: a cuestión de que a alta cultura esta aínda moi lonxe. Non temos na Centenaria ese mecenas que poderiamos e mereceriamos ter, un mecenas na procura de consello, e non fiscal senón cultural e de futuro. Este home só nos agasalla cun duplicado, que compraría en moi boas condicións, pola falta de exclusividade e
seguramente sometido ás diferentes ofertas e contraofertas (e, se non foi así, deixouse enganar). Todo isto sen entrar en valoracións estéticas sobor da escultura da praza de España, xa que eu como escultor non debo criticar a obra doutro escultor en público pero coido que si debo criticar ao promotor, quen debería buscar mellor consello xa que aquí, aínda que sexamos poucos, algúns temos suficiente formación para darnos conta do que está a pasar na
realidade.

Por outra banda, tamén promoverá un premio de gravado e levará o seu nome en Artes, ese museo que está aí, e que ninguén vai visitar. É unha mágoa, e que axiña seguro presidirá iste home, que se tivese mellor gusto e asesoramento (non se pode ter todo ou acaparalo todo) podería ser un mecenas auténtico e admirable, que é o que el pretende mais non procura, e como xa dixen: polo de agora, para min é un mero desgravador de Facenda e oxalá cambie algún día, pero para iso tería que ser máis autocrítico.

SI OU NON A CHIPPERFIELD

Unha importante decisión para o primeiro edil, que agora arrefriouse pola falla de empurre e non que terá que esforzarse para facerse comprender nuha crise económica tan fonda. Éste, polo de agora, só herdou do alcalde anterior certos proxectos, e terá que ir facendo os seus e non só deixarse levar pola inercia, senón ir na procura desa alta cultura que algúns demandamos porque sabemos que existe e a merecemos, porque posuímos criterio e podemos amosar o camiño. O famoso arquitecto inglés disque está disposto a facelo baixando o seu
caché, pero tamén tería que aclarar: que é o quere facer? E de onde sacarán os cartos?

Deixará que simplemente lle botemos un ollo antes e opinar? Por favor que non nolo impoñan e que sexa transparente, a súa categoría paga a pena, é un profesional de moi recoñecido prestixio internacionai ao que eu apoiaría sen condicións. De feito xa o fago, como moitos, e que se a crise da dimisión de Berlusconi en Italia non empeora, será escollido director da Bienal de Venecia, un cargo que o dignifica ante calquera dúbida nesta vila centenaria.

A LONXA DE CÉSAR PORTELA

Dende logo os dous arquitectos posúen un talento inmellorable e de seguro que nos van abraiar e situar nese ambicionado século XXI. A falta dunha, teremos dúas catedrais, dous símbolos de modernidade e, que pasará co resto?  Manterase no pasado, ficarán as cortas miras que valoraban  as enxebradas  e o sometimento á especulación vertical que nos preceden, teriamos que ter dúas ligas. Unha Primeira coidada e de valor demostrable e unha Rexional ou Local para as asociacións con intencións veciñais, non menos importantes pero cada unha no seu e sen forzar a comparanza.

ALTA CULTURA

E unha mateira pendente: animo dende aquí ao alcalde a coller as rendas dunha política de alta cultura, a apostar polo que perdura e polo que paga a pena, a deixar atrás a pandereita e o cesto, a liberarse de presións e forzas que non levan a ningures ou algo peor: ficar onde estabas, sen avance ningún, ancorado, petrificado, fosilizado.

Antes, en Certo:

• Opinión: "Diséñoslo, Mr. Chipperfield", por Gonzalo Sarasquete
• Opinión: Gonzalo Sarasquete, aos de "Cambiemos Riveira" no Facebook

• Os socialistas están preocupados ante a falta dos dous funcionarios habilitados de carácter nacional e propóñenlle a Ruiz Rivas que lles explique aos nenos o vindeiro 6 de decembro -Día da Constitución- para que valen as figuras de intervención e secretaría
• O Concello emite un comunicado para tranquilizar aos concelleiros que preguntaron por este asunto dos funcionarios habilitados
• O Bng asegura que a dimisión da secretaria é un "auténtico golpe de mando" que retrata a figura "autoritaria" deste alcalde, Manuel Ruiz Rivas
  
• O noso colaborador José Manuel Pena adica unha das súas columnas a este asunto
  

"Nun intre en que a sociedade clama pola transparencia e a rexeneración da democracia e, polo tanto, cando debemos estremar e demostrar aa plena garantía da xestión pública aos cidadáns, financiadores dos servizos públicos e receptores das prestacións, no Concello de Ribeira sumamos á carencia de interventor titular, agora a falta de funcionario habilitado nacional para as funcións da secretaría municipal. É a función de fe pública a que transmite legalidade e protexe a funcionarios e políticos na xestión administrativa e orzamentaria dun concello. A dimisión da actual secretaria é unha mala e preocupante noticia para a confianza da corporación. Ao grupo socialista preocúpalle a casual secuencia dos informes da secretaria e a súa dimisión de súpeto. Hoxe, máis ca nunca, reivindicamos a importante conxunción dos intereses dos veciños representados en programas politicos e o asesoramiento legal dos órganos administrativos do concello para o cumprimento dos obxectivos da cidade", continúan dende o Psoe ribeirense.

COMUNICADO DO CONCELLO

Ante a preocupación manifestada por membros da Corporación Municipal de RiBeira con relación á falta de funcionarios con habilitación de nivel nacional, o Goberno Local desexa aclarar:

• Que a Administración Municipal de RiBeira dispón na actualidade de persoal con titulación e capacitación suficiente para desenvolver as mesmas funcións que viñan desempeñando estes funcionarios.

• Que as propias persoas que estaban a desenvolver ata tempos recentes as funcións de secretaria xeral e de interventor no Concello eran en ambos casos de segunda categoría, cando por extensión e número de habitantes a RiBeira lle corresponden funcionarios de primeiro grao, sen que esta diverxencia supuxera menoscabo algún no funcionamento da Administración.

• Que o nomeamento do funcionario José Martínez-De Llano Orosa como secretario accidental fíxose coa anuencia da secretaria xeral renunciante. A maior afondamento, cabe dicir que Martínez-De Llano Orosa, licenciado en Dereito, xa ten desempeñado con anterioridade esa mesma función en distintas ocasións.

• Por último, e con independencia de todo o explicado, este Concello xa puxo en coñecemento da Xunta de Galicia, tanto verbalmente como por escrito, da necesidade de que se axilicen os trámites necesarios para contar con funcionarios habilitados de nivel nacional.

POSICIÓN DO BNG

"Non eran descoñecidas as discrepancias do actual Alcalde de Ribeira sobre o labor da xa ex secretaria municipal. Mesmo o BNG tiña amosado desconformidade con ela nalgunhas das súas actuacións. Pero en democracia hai formas e normas e son importantes.
 

O Alcalde tiña amosado publicamente a súa intención de non renovar a comisión de servizos que a secretaria ocupaba coa súa praza no Concello de Ribeira. Ate aquí nada que obxectar: o Alcalde é moi libre e ten dereito a aceptar o non a súa renovación no seu momento, marzo de 2012. Pero o que ocorreu foi unha “destitución forzada” en toda regra pese a que se intente vestir de “dimisión” ou “cese voluntario”. A discrepancia de fondo pódese resumir na intención da secretaria de informar todos os asuntos que o Alcalde leva a Pleno. Moi recentemente, o acordo ao que chegou o Goberno de Ribeira coa empresa “Los Milagros” que, segundo sentenza xudicial firme, debera ser adxudicataria do servizo de Gardería Municipal. Segundo este acordo o Concello “indemniza” con 12 000€ á empresa e esta “renuncia” á execución da sentenza”. Tal e como lembrou o BNG no Pleno, este procedemento mereceu un “informe xurídico desfavorable” da Secretaria do Concello por “consideralo contrario a dereito” e porque “non se seguiu procedemento administrativo algún.. . para determinar a súa procedencia…”

Velaí a pinga que colmou o vaso (segundo algunhas interpretacións) e que motivou que o Alcalde “pedira” á Secretaria, segundo puido saber o BNG, o abandono inmediato do seu posto. Que a funcionaria “aceptara” tamaño chantaxe parécenos moi respectable e mesmo comprensible. Pero isto no oculta que o que hai realmente no fondo desta cuestión é UN AUTÉNTICO GOLPE DE MANDO con consecuencias, tamén, no novo funcionario/a que ocupe a vacante ao que so lle cabe o sometemento á figura autoritaria do Alcalde ou o desterro".

Read the rest of this post »

Imaxe ligada de http://historiasdecasas.blogspot.com

He esperado a que los que esgrimen razones lógicas en contra expresasen sus realidades, las cuales respeto y, en tiempos de crisis, más si cabe, pero no comparto. Se hace necesario economizar, pero existen lo que se llaman inversiones de futuro y que desde el punto de vista terrenal son difíciles de justificar y que incluso me pasa a mi, con lo que soy y lo que hago: ya se sabe de la inutilidad del arte.

Cuando me enteré os dije que leyéseis sobre la categoría de esta persona y, como siempre, caso omiso. Por lo que habéis escrito, habéis estado ahogándoos en vuestras realidades y problemas  cotidianos, por los que se debe luchar todo el año y no sólo ante estas noticias.

Imaxes en Flickr de RossGeography

Vienen en autobuses como a Lourdes para ver una pequeña muestra y rendir así pleitesía al maestro, ¿apaga y vete, tú!

No os equivocáis en lo literal, pero sí en lo literario. Los telediarios y los periódicos son para informar, pero no para formar, sólo reflejan una parte y hay que saber leer la parte que no asoma. Gramática y literatura se complementan.

No son comparables los grandes contenedores arquitectónicos a los que nos han querido acostumbrar. Guggenheim por ahora sólo hay uno y ha tenido que ver una visión de futuro que se remonta a las vanguardias del siglo XX y sabiendo lo que iría dentro. En el faraónico Gaiás, creo que no y siguen proliferando como setas. En el caso que tratamos, unas oficinas, prácticas y quizás un piso más: por su categoría démosle una oportunidad al maestro.

Que la sabiduría y la magia se entremezclen y forjen nuevas realidades y que vengan autobuses.

Parece que lo terrenal en esta cuestión ha ganado. Os felicito, parece que convencéis y os victoreáis unos a otros e incluso en un arrebato de pasión proclamábais: ¡Que lo haga uno de Ribeira! Vosotros, que vivís ahí, mostradme a uno sólo capaz y a la altura de las circunstancias.

Por favor Mr  Chipperfield y Don Manuel: seguid adelante.

Gonzalo Sarasquete

Tamén en Certo:

• Opinión: Gonzalo Sarasquete, aos de "Cambiemos Riveira" no Facebook

• Opinión: "Diséñoslo, Mr. Chipperfield", por Gonzalo Sarasquete

Tamén en Certo:

• Opinión: Gonzalo Sarasquete, aos de "Cambiemos Riveira" no Facebook

• Opinión: "Diséñoslo, Mr. Chipperfield", por Gonzalo Sarasquete

"Non se pode falar por falar cando persoas que si sabemos están escoitando. Os exemplos que poñedes: Chillida e Manrique primeiro pasárono mal e tiveron que demostrar fóra o seu prestixio e de Gaudí tendes que ler a súa vida, pragada de penalidades; nun principio só se lembrou del un primo seu que era bispo de León e os indianos de Santander, cando miltitaba  no bando dos eclécticos medievalistas, antes de ser modernista.

Ademais, en Donosti hai máis escultores que don Eduardo: ninguén se lembra de Nagel ou de Oteiza! Para os que sabemos un pouquiño, PAPA-OTEIZA: calquera que se adique a isto ten que mamar del.

Pero vós non sabedes que os casos contrarios  son os que abundan máis que ises que vós coñecedes? En Valencia fai non muito un caso chinmpou á prensa:  a famosa” Pantera rosa “ de Miquel Navarro. Os bempensantes desta cidade quixenron tirarlle ista escultura, á que alcumaron co nome dos debuxos animados e grazas a deus non puideron porque o tempo deulle a razón e o prestixio veulle de fóra, pero na mesma cidade si conseguiron que se desfixeran pezas de calidade coma a de Sanleón.

En Vigo, máis cerquiña, adoptaron coma propio a Fancisco Leiro o do “SIRENO” que en realidade é de Cambados, despois de trunfar en Nueva York. En Cambados polo da agora só saben de Asorey.

Non se pode comparar a un escultor local, bocazas e ignorante que tivo a sorte de que na alcaldia estivese un máis inculto que el con Chillida. Fixádevos nos problemas que está a pasar a familia del co CHILLIDA-LEKU.

E menos mal que non faláchedes da escabrosa palabra “arte” ou “artista: iso xa son palabras maiores, isa medalla só se pon cando morres ou despois de demostralo.

Os exiliados sempre van ó ceo: hai poucos que o fagan voluntariamente.

AMAR É LOITAR:  se o fas dende a ignorancia só vale para que uns amiguiños te valoren. Céibanos señor dos amigos e familiares ignorantes ben intencionados.

Un consello: lede que vos fará ceibes e non sacaredes a lingua a pacer con tanta facilidade. O mundo é moi grande e neste traballo o que máis conta é a orixinalidade, máis que o esforzo sen sabiduría.

 Un probe escultor que vos quere:

Gonzalo Sarasquete

Flickr de alvaro tapia hidalgo

A Pobra do Caramiñal, 17 de marzo de 2011. O responsable da área de Medio Ambiente de Xuventudes Socialistas da Pobra, Manuel Gude, explicou hoxe en nota de prensa a posición desta formación sobre o actual debate sobre a enerxía nuclear, logo do que está a acontecer no Xapón.

Como é habitual en Certo, reproducimos íntegra a nota:

"Se por algo se caracteriza o ser humano é por aprender dos fallos e catástofres acontecidas. O desastre nuclear de Xapón debe servir de estímulo para cambiar un debate que leva moito tempo en discusión, entre defensores e detractores da enerxía nuclear.

Os defensores da enerxía nuclear quédanse sen argumentos para defender esta enerxía, aínda que non dubido en que estes non se van a agochar pese a que Merkel, a máxima defensora das nucleares en Europa, xunto con Francia, xa estea dando marcha atrás. Dicían que o risco dunha fusión no reactor nuclear era “cero”, xa que eran seguras. Unha vez máis a nai terra demostrou o contrario: que nunca hai risco cero.

Cando foi da catástrofe de Chernobil aprendeuse que unha central nuclear necesita dunha protección específica para evitar incidentes. Pensouse que esa coraza era indestrutible, pero esquecéronse que a natureza é a única que ten a última palabra.

Outro dos argumentos que poñían enriba da mesa era que coas nucleares non teríamos que depender doutros. Eu sempre me preguntei: onde temos nós minas de Uranio enriquecido?

 O problema de fondo desta catástrofe non son os millóns perdidos nunha infraestrutura carísima: son os danos as persoas e natureza. Íso é o máis importante de todo e parece que algunha vez esquecémonos  desto.

Para os defensores da nuclear que me poidan dicir que coas renovables non se pode vivir, eu dígolles que é mentira,  aínda que unicamente con renovables non poderíamos vivir co mesmo nível de vida hoxe en día debido o gasto enorme de electricidade na actualidade e debido tamén que aínda non hai tanta potencia instalada.

Apretar o cinto e aprender dos erros

Aquí entramos a xuventude, que nisto temos moito que dicir. Os próximos anos serán duros, xa que a realidade é que cada vez hai menos petróleo e este cada vez está máis caro. O que nos toca a todos é apretar o cinto no que se refire a aforro enerxético, aprender dos erros cometidos e non defender unha causa que trae consecuencias terribles  para a Humanidade".

Podería interesarlle:

• Mañana volverá a salir el sol, por Manuel Venator

Señores políticos, dígolles unha cousa: debe ser ben certo iso de que en Galicia o que non ten padriño non casa, pero goberne quen goberne, Flor de Toxo non se vende.

En castellano

Traducido para Certo por K. Rainer Birk
Traducción revisada y corregida  por María Below

"Últimamente he tenido que leer mucha crítica* en la prensa referente a mi ateísmo intolerante, como si ello fuera algo negativo.

Al parecer, la religión puede repartir golpes sin límites, sin embargo, recibirlos no lo soporta de ningún modo. Pareciera uno de esos matones callejeros que llama a la policía cuando recibe de sus víctimas un contraataque. Ateísmo agresivo es en realidad un ateísmo defensivo, pues justo en la actualidad no hay nada más agresivo que la política de la religión.

Ser ateo o seguidor del secularismo hoy en día, no es simplemente una cuestión de no actuar, sino más bien una cuestión de activa defensa propia. Yo diría, por lo tanto, que la religión merece cualquier tipo de palabras ofensivas y mucho más.

Además, soy de la opinión que no es posible ser demasiado agresivo cuando se trata de defender la libertad de expresión, la cual por supuesto es absolutamente sagrada, como todos sabemos, mucho más sagrada que cualquier dios, cualquier profeta o lo que las sagradas escrituras pudiesen ser, tanto hoy, como en el futuro hasta el final de los tiempos o de la eternidad, dependiendo de cuál de las dos dure más.

La gente dice a veces: "¿Sabes que eres exactamente tan intolerante como la gente que tú criticas?".  ¿De veras? ¡Lo espero, porque hace falta que alguien sea así! Hay algunos aspectos que los puedo considerar solamente con absoluta intolerancia y no hay ninguna razón para negarlo.

Veamos: tenemos misoginia y sexismo. Contra éstos soy extremamente intolerante. Espero que esto no ofenda a nadie. ¿Racismo, antisemitismo? De ningún modo, temo que para esto no exista ninguna tolerancia. Lo siento mucho. ¿Homofobia quizás? ¡Aquí se encontrará tolerancia cero!

¡Sí que tengo problemas! ¿Cierto? ¿Y qué sucede con la crueldad que se comete contra los animales? Nuevamente: tolerancia cero. Pero prepárese, esto todavía no es ni la mitad.

No solo soy abierta y descaradamente intolerante frente a todos estos hechos, pero si se usa la religión como excusa para cometer alguno de ellos, entonces temo que mis palabras sean agresivamente hostiles. Además no pido que me disculpen por ello, porque no siento la necesidad de pedir disculpas y tú tampoco las tienes que pedir.

Se dice que yo debería respetar más el sentimiento de la gente. Está bien, pero: ¿dónde queda el respeto a lo que yo pueda sentir? ¿Qué sucede con el sentimiento de asco que me invade siempre que pienso en el dios del desierto, los pensamientos horrorosos que él infunde y los hechos espantosos que él manda perpetrar?

Este dios es el satanás del que me ocupo. Cuando escucho su nombre huelo azufre. Cuando escucho sus palabras huelo la muerte. Veo que su sucia religión ha contaminado ampliamente este mundo en el que tengo que vivir, mucho más que cualquier combustible fósil hubiese podido hacerlo.

Y puedo ver que todo lo que viene de este dios fue diseñado con el fin de envenenar nuestra experiencia en la tierra y no para mejorarla. Para mantenernos bajo el miedo, para reprimir los conocimientos, para restringir libertad y creatividad y para celebrar la muerte. Religión es nada más que el atontamiento sancionado de la especie humana. Demandar respeto por eso es - por decirlo abiertamente - un insulto, que merece ser replicado con amplio interés. 

La religión no merece respeto alguno porque:

1. Ella no ofrece respeto a nada.
2. No ofrece ningún fundamento a lo que dice.
3. Pruebas no son del beneplácito de la religión, porque apartan al humano de la necesidad de creer, de tener fe y así toda esta falsa virtud de la fe sería desperdiciada.
4. La creencia religiosa es una de las tres falsas virtudes. Las otras son piedad y pretensión de superioridad o fariseísmo. No es una trinidad sino más bien tres hermanas feas.

A diferencia de las tres brujas del MacBeth, que ven el mundo en una caldera, estas tres falsas virtudes han hecho todo lo posible para convertir el mundo en una caldera - alabado sea el Señor - y todavía siguen teniendo éxito. Entre el sinnúmero de regalos que nos han obsequiado estas tres bellas musas, tenemos - para comenzar - ahora el conflicto en el Medio Oriente, y esto es un regalo que continúa “haciéndonos felices”. Ni qué decir del tumor canceroso de su corazón: Jerusalén, esta joya del desierto, este urinario celestial en la arena, de donde se ha propagado por el mundo entero la peste negra espiritual proveniente del desierto del Medio Oriente, infiltrándolo como una repugnante alfombra de petróleo, que todo lo que toca lo envuelve y lo contamina con su gruesa mucosidad de ignorancia. Sólo que eso no lo llamamos ignorancia, sino fe religiosa. !Qué ìnfima y horrible palabra: "fe“!

Esta palabra aparentemente irradia un aura de pureza y virtud, mientras en realidad presenta unas de las más feas ideas que el planeta ha visto. La fe cierra los corazones de la gente, aunque abrirlos es su misión. La hace orgullosa de las cosas de cuales debería avergonzarse y tener vergüenza de lo que debería estar orgullosa.

Si miramos la violencia bárbara del mundo islámico, podemos ver que, para una mente convencida de que su fe le da licencia para todo, cualquier acción violenta que fuese no es depravada. Si tomas la palabra de este dios, puedes ser su imagen y semejanza: un monstruo despiadado y cruel y sentirte bien al mismo tiempo. Hasta en el mundo civilizado no hay asunto demasiado deshonesto que no puede ser hecho aceptable por fe.

Recuerda que en California fue la fe la que privó a las personas homosexuales de sus derechos civiles fundamentales y fue el mismo día en que los Estados Unidos eligieron un presidente negro. Era la misma fe que convenció a personas cristianas negras a mandar a los homosexuales para la parte de atrás del autobús. 

Y todo esto por sí mismo sería bastante feo, pero gracias a la inmunidad que le concedemos permanentemente a la falsa virtud de la fe, la religión está completamente fuera de todo control. Ya tiene sus manos puestas en el cuello de las Naciones Unidas y promueve la creación de una ley a nivel mundial contra la blasfemia, para proteger a la gente contra palabras, que podrían excavar su minúsculo espíritu que se quedó en la Edad de Piedra. Todo el concepto de la blasfemia es una ilustración perfecta de la inmadurez cobarde de la mente religiosa y del vacío de la religión misma.

Si la religión contuviese alguna verdad, podría ser ridiculizada, insultada y hasta ser profanada sin debilitarla de manera alguna.  Su verdad brillaría inalterable, inmaculada. Ella haría que aquellos que la abusaron se callen de vergüenza. Pero así no están las cosas.

La religión es irritante, es intolerante, ella es ultra-defensiva justo porque es vulnerable. Todo es fachada y sin base alguna. Ella tuvo miles de años para proveer argumentos, y todo lo que ha producido ha sido sofistería, violencia y una moralidad de la cual una serpiente cascabel se avergonzaría. Y ninguna palabrería y ninguna patraña de sacerdotes puede disfrazar la simple y cruda realidad: que detrás de ello no hay nada.

La única verdad que tiene la religión es que es equívoca. Su pretensión de pertenecer a la ciencia es ridícula. Ni siquiera posee un saber a bajo nivel. Ninguna de sus absurdas afirmaciones sobre la realidad tendrían un mínimo de posibilidad de ser aceptadas ante un tribunal y ya es hora de dejar de tratarla como si ella en realidad tuviera esta aceptación.
 
Eso es todo lo que decimos y todo lo que cuestionamos. Y aquellos que piensan que eso es demasiado agresivo, saben lo que pueden hacer con ellos mismos. Y si no lo saben, se lo diría yo con mucho gusto.

Paz: idea loca, tiempos locos.

Non é de estrañar que a xuventude ande algo desnortada e busque refuxio no avatárico mundo de internet ou na cañeira en que se converteu a televisión. Se a LOXSE (Lei de Ordenación Xeral do Sistema Educativo) conseguiu estragar o xa agonizante sistema de educación, a súa herdeira, a LOE (Lei Orgánica de Educación) veu darlle-la extrema unción, certificando así a morte, por inanición, da Cultura. Isto, sumado á carencia case absoluta de límites por parte dos pais de hoxe, os postmodernos da década dos 80 (os verdadeiros precursores do Carpe Diem e do consumo masivo de fármacos e psicotrópicos) vén dar como resultado unha xeración sen máis valores que os ditados polas series televisivas para adolescentes e as redes sociais de internet.

Quo vadis colega? Onde vas, co teu andar miudiño? Para facercho máis “suave”: Onde vas, triste de ti?

Jesús Casais Millán

Taberneiro e psicólogo do proletariado

DEICA LOGO, DODRO

Escríbovos hoxe a todos os veciños e veciñas deste concello para despedirme como tenente alcalde. Deixo o meu posto de concelleiro para que outras persoas, con moitas ilusións e gañas continúen a labor do BNG no goberno municipal. Tiven a oportunidade de gobernar o concello onde nacín e vivo, e non hai maior orgullo para unha persoa que contar ca confianza dos seus veciños e veciñas, que vos, libremente, me déchedes hai máis de tres anos.

Neste tempo tomei centos de decisións, algunhas en cuestión de segundos, sen tempo para a reflexión. Seguro que errei varias veces. Por todas elas, as miñas desculpas. En calquera caso deixo o posto orgulloso do meu traballo á fronte do BNG no goberno municipal, xa que se aprecia que, no global, a xestión foi moi positiva, e as decisións máis importantes para o porvir do concello foron, na súa maioría, acertadas, e ás probas me remito. Basta con facer unha radiografía da situación política e social do noso concello antes da entrada do BNG no goberno municipal: O concello de Dodro estaba moitos anos por detrás dos concellos da nosa contorna, había unha parálise administrativa evidente. E, ao mesmo tempo, o goberno municipal estaba ausente e non encontraba solucións, na atualidade, gústelle ou non ao PP, quen gobernan son as persoas que os veciños e veciñas, libremente, elexiron precisamente para iso. E está a dar bos resultados: estamos a ofrecerlle servizos á cidadanía comúns, cando non superiores, aos que se ofertan noutros concellos.

Nas anteriores eleccións municipais propuxémonos gobernar para devolverlle a vida ás aldeas, ofertándolles os servizos necesarios –tamén de ocio e lecer– para incrementar a calidade de vida da veciñanza. Concretando en accións esta estratexia, dende a Concellaría de Cultura e Patrimonio creamos a Rede de Locais Culturais que permita a descentralización da oferta cultural. Así, abrimos ao público o Local Cultural de Lestrobe, a Escola de arriba de Imo e a Escola de Traxeito. E, en breve, tamén disfrutaremos da “Casa do Regadío”. Tamén melloramos o uso da biblioteca e ofertamos unha ampla e diversa oferta cultural: maxia, títeres, concertos, clases de música (gaita, guitarra, música e movemeto, etc.), magosto, entroido, cabalgata de reis, etc., recuperando, na medida do posible e en colaboración con outras asociacións, festas tradicionais.En canto ao patrimonio, fixemos numerosas rehabilitacións e acondicionamento do seu entorno, a saber: a Eira da Malla en Bexo, os soutos de Manselle, Reboiras, de Vigo e de Revixós, os lavadoiros de Bexo, de Teaio, de Lestrobe, de Revixós e de Manselle. Algunhas destas obras ainda non están finalizadas, e ainda queda moito por facer, pero só van alá tres anos. En definitiva, moitas accións que siguen a estratexia que se marcou o BNG no goberno municipal: devolverlle a vida ás aldeas, con máis servizos, descentralizados, para o que é necesaria a Rede de Locais Culturais, e implicar neste obxectivo ás  asociacións e á veciñanza, porque só ca unión de todos podemos conseguilo.

Levar a cabo todo isto non foi fácil. E máis cando se comeza de cero, sen ningunha estructura de traballo de gobernos anteriores e tampouco se dispón dos recursos necesarios para acometer estes proxectos como a un lle gustaría. Pero con moito esforzo e dedicación conseguiuse.
Benqueridos amigos e amigas, nestas datas anuncio a miña dimisión e polo tanto o meu abandono do mundo da política para atender a asuntos persoais e particulares. Deixo, polo tanto, o camiño emprendido a outras persoas con renovadas ilusións e ideas que van a continuar con este proxecto.

Entrevista política: Vitoria Rei, primeira candidata a alcaldesa na historia dodrense